Blog pod Małym Aniołem

  Najbliżsi krewni nie potrafią pogodzić się ze stratą, więc rozwijają teorie spiskowe. Nikt nie chce zaakceptować tego, że śmierć przyszła tak po prostu. „Zatruta krew” jest drugą powieścią autorstwa Marty Reich, po którą sięgnęłam. Pierwsza, „Martwe kwiaty”, zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie i do dzisiaj pozostała jedyną książką z gatunku true crime, w stosunku do której nie mam żadnych wątpliwości moralnych i którą bardzo chętnie polecam innym. Co więcej, uważam, że takie spojrzenie na zbrodnię jest wartościowe i przydatne z punktu widzenia społeczeństwa. Empatia, wielostronny ogląd sytuacji sprawia, że nie osądzamy tak łatwo, jak zachęcają nas do tego krótkie nagłówki artykułów prasowych. „Martwe kwiaty” nie szukają taniej sensacji, za to uświadamiają, że zło ma różne oblicza i nie zawsze wynika z natury człowieka. Los pisze różne scenariusze, a czyny powinny być osądzane przez osoby do tego powołane. „Zatruta krew” należy do tej samej serii („Tajemnice zbrodni”) co wy...

Fiolet ma wiele różnych konotacji. W tradycji chrześcijańskiej łączy się go z pokutą, skruchą, refleksją i nawróceniem. W Kościele katolickim używa się go głównie w okresie Adwentu oraz Wielkiego Postu, ale także podczas liturgii pogrzebowych, gdy zastępuje czerń. (…) Mamy jeszcze interpretację baśniową. Tutaj fiolet jest barwą ideału, marzenia.   Kolor fioletowy można uzyskać na kilka różnych sposobów. Po pierwsze, można go otrzymać emitując światło o długości   380 do 430 nm. Można też po prostu zmieszać ze sobą niebieski i czerwony, co wydaje się najłatwiejszą drogą do uzyskania właściwego efektu. Ostatnią opcją jest nałożenie na   półprzezroczysty filtr w kolorze żółtym drugiego w kolorze zielono-niebieskim.* Żonglowanie proporcjami niebieskiego i żółci sprawia, że barwa ta może być odbierana jako delikatna i łagodna dla oka, taka, którą chcielibyśmy otoczyć się dla uzyskania odpoczynku i komfortu psychicznego. Dokładając jednak niebieskiego, płynnie przejdziemy...

  Dlaczego tak się boimy nas? Dlaczego wymyślamy wciąż nowe granice i upieramy się, że istnieje różnica między seksem i miłością, przyjaciółmi i partnerami, zakochaniem i namiętnością? Jakby to była prawda.   „Prawie wieczór, wciąż jasno” to książka wydana przez Wydawnictwo Poznańskie w serii pisarzy skandynawskich. Dotychczas miałam bardzo pozytywne doświadczenia związane z tymi powieściami i mimo faktu, że wielokrotnie wydawały mi się niezwykle odległe kulturowo i mentalnie, zawsze znajdowałam w nich coś, co sprawiało, że odbierałam je jako wartościowe i rozwijające. Tym razem moje doświadczenia nie są tak jednoznaczne i nie będę ukrywać, że nie do końca rozumiem tę historię oraz jej przesłanie. Na okładce przeczytałam, że „Prawie wieczór, wciąż jasno” jest „elektryzującym duńskim debiutem-obowiązkową wakacyjną lekturą”. Z jednej strony dokładnie tak jest, ponieważ akcja rozgrywa się latem z dala od dużych miast i szybkiego życia, w którym trzeba przybierać odpowiednie...

  Odwaga to działanie pomimo strachu. Sięgając w lutym 2026 roku po pierwszy tom serii karkonoskiej nie miałam żadnych oczekiwań. Książki poleciła mi osoba, którą bardzo lubię, więc miałam do nich pozytywne nastawienie. Myślę, że sytuacja, w której się wtedy znalazłam była wyjątkowo komfortowa, ponieważ w mojej głowie pojawiła się biała kartka, którą kolejne części Schronisk wypełniały stopniowo same. Pierwsze wrażenie było dobre i z przyjemnością pochłonęłam wszystkie dostępne wtedy powieści . Największą zaletą tego cyklu jest fakt, że został zrodzony z prawdziwej miłości do gór. To nie są historie stworzone dla pieniędzy ani z potrzeby zaistnienia w mediach i to się czuje. Skąd to wiem? Przeczytałam uważnie wszystkie książki autora. Sławek Gortych od samego początku swoich opowieści stawia na jasno określone ideały moralne, które i mnie są bliskie. Budując swój literacki świat dzieli ludzi na dobrych i złych nie zapominając o tym, że tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono....

A co powiesz na mono no aware? To po prostu czuła świadomość przemijania rzeczy i delikatny smutek z tym związany. Nie depresja. Nie nostalgia. Raczej wzruszenie tym, że coś jest piękne właśnie dlatego, że zaraz zniknie. Wierzę, że to książki nas wybierają i przychodzą do ludzi tak jak robią to koty. Najpierw spoglądają z daleka, obserwują, by później bezszelestnie znaleźć się w naszym zasięgu. To ten jedyny moment, w którym masz coś do powiedzenia. Jeśli poczujesz, że chcesz wyciągnąć dłoń i rozpocząć lekturę, przepadłeś. Wiedz, że właśnie zyskałeś papierowego przyjaciela, który będzie ci sączył dobre, wspierające słowa wprost do ucha. Może nie będzie mruczał jak robią to te zwierzęta, ale z pewnością jego aura podziała na ciebie kojąco. Dokładnie tak dzieje się z powieściami Nataszy Sochy. Wszystkie, które przeczytałam mają swój odrębny charakter, jednak każda z nich działa w ten sam sposób- są jak naturalne antydepresanty. Mnie zawsze kierują w stronę światła i poczucia, że ...

  Nikt nie jest na tyle silny, by móc żyć bez oszukiwania samego siebie. W 2015 roku ukazał się film pod tytułem „The Danish Girl” („Dziewczyna z portretu”), który zrobił na mnie ogromne wrażenie i którego treści nie jestem w stanie zapomnieć mimo upływu lat. Obraz brytyjsko-amerykańskiej produkcji w reżyserii Toma Hoopera został zainspirowany życiem duńskiego malarza Einara Mogensa Wegenera. Einar, a właściwie to Lili Elbe zapisała się na kartach historii jako jedna z pierwszych transpłciowych kobiet, które przeszły udokumentowaną operację korekty płci. Proces ten był niezwykle bolesny, nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. To właśnie wtedy dotarło do mnie, jak wiele cierpienia muszą znieść osoby uwięzione nie w swoim ciele. Lili Elbe odeszła 13 września 1931 roku, więc mogłoby się wydać, że w ciągu tych prawie stu lat świat nauczył się rozumieć, akceptować i wspierać takie osoby jak Ona. Można przecież bez wątpienia powiedzieć, że operacje zmieniające fizycznie płeć są du...

  Gdyby zapytać Bubkę, czy chce, aby napisano o niej jakąkolwiek książkę, powiedziałaby, że absolutnie nie. Kłamałaby. Czasami mówimy: ”Zrób wreszcie coś szalonego” albo „Wprowadź do swojego życia trochę koloru”, jednak większość z nas pozostaje przy dobrze znanych schematach. Zwykle wolimy powtarzać te same słowa, czynności i gesty, bo to daje nam poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji. Możemy marzyć o zmianie koloru włosów, podróżach, nauce języka obcego, czy wielu innych rzeczach, jednak brakuje tej ostatecznej kropki nad „i”, by podjąć kluczowe decyzje. Wygodniej jest za czymś tęsknić niż narażać się na zmiany, które poddadzą nas wielu próbom i Bóg jeden wie, jak by się mogły skończyć! Ze stagnacji może wyrwać nas już tylko cud albo przypadek. Właśnie o tym jest „Bubka”. Mało tego, założę się, że wszyscy nią jesteśmy po trochu. Lektura „Bubki” jest niezwykle zaskakującym przeżyciem. Początkowo nie byłam pewna, czy autorka ze mnie nie kpi, czy cała Jej opowieść nie jest...

Nie ma żadnych dowodów, że faktycznie jest czego szukać, za to są domysły, hipotezy, kolejne teorie i nowe tropy, co w zupełności starczy, aby rozpalić wyobraźnię i wabić kolejnych śmiałków, trochę jak El Dorado, Święty Graal czy skarb templariuszy. To nie jest moje pierwsze spotkanie z twórczością Joanny Parasiewicz, ponieważ wcześniej patronowałam Jej wyśmienitej powieści „Dziewczyna z sierocińca”. Są kwestie, które w kontakcie z tą prozą zaskakują i takie, które można uznać za konstans. Do tych drugich - niezmiennych i pewnych można zaliczyć umiejętność władania bardzo dobrą polszczyzną oraz pojemną wyobraźnię, dzięki której Parasiewicz potrafi nie tylko modelować różne światy i sylwetki, ale i czynić z nich coś więcej niż wielokrotnie powtarzane przez innych słowa utrwalone na papierze. W przekazie tej autorki jest coś subtelnego i ulotnego, co sprawia, że czas mija, a przesłanie zawarte w książce pozostaje w sercu. Zadziwia za to odwaga w sposobie realizacji pomys...