Blog pod Małym Aniołem

  Odwaga to działanie pomimo strachu. Sięgając w lutym 2026 roku po pierwszy tom serii karkonoskiej nie miałam żadnych oczekiwań. Książki poleciła mi osoba, którą bardzo lubię, więc miałam do nich pozytywne nastawienie. Myślę, że sytuacja, w której się wtedy znalazłam była wyjątkowo komfortowa, ponieważ w mojej głowie pojawiła się biała kartka, którą kolejne części Schronisk wypełniały stopniowo same. Pierwsze wrażenie było dobre i z przyjemnością pochłonęłam wszystkie dostępne wtedy powieści . Największą zaletą tego cyklu jest fakt, że został zrodzony z prawdziwej miłości do gór. To nie są historie stworzone dla pieniędzy ani z potrzeby zaistnienia w mediach i to się czuje. Skąd to wiem? Przeczytałam uważnie wszystkie książki autora. Sławek Gortych od samego początku swoich opowieści stawia na jasno określone ideały moralne, które i mnie są bliskie. Budując swój literacki świat dzieli ludzi na dobrych i złych nie zapominając o tym, że tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono....

A co powiesz na mono no aware? To po prostu czuła świadomość przemijania rzeczy i delikatny smutek z tym związany. Nie depresja. Nie nostalgia. Raczej wzruszenie tym, że coś jest piękne właśnie dlatego, że zaraz zniknie. Wierzę, że to książki nas wybierają i przychodzą do ludzi tak jak robią to koty. Najpierw spoglądają z daleka, obserwują, by później bezszelestnie znaleźć się w naszym zasięgu. To ten jedyny moment, w którym masz coś do powiedzenia. Jeśli poczujesz, że chcesz wyciągnąć dłoń i rozpocząć lekturę, przepadłeś. Wiedz, że właśnie zyskałeś papierowego przyjaciela, który będzie ci sączył dobre, wspierające słowa wprost do ucha. Może nie będzie mruczał jak robią to te zwierzęta, ale z pewnością jego aura podziała na ciebie kojąco. Dokładnie tak dzieje się z powieściami Nataszy Sochy. Wszystkie, które przeczytałam mają swój odrębny charakter, jednak każda z nich działa w ten sam sposób- są jak naturalne antydepresanty. Mnie zawsze kierują w stronę światła i poczucia, że ...

  Nikt nie jest na tyle silny, by móc żyć bez oszukiwania samego siebie. W 2015 roku ukazał się film pod tytułem „The Danish Girl” („Dziewczyna z portretu”), który zrobił na mnie ogromne wrażenie i którego treści nie jestem w stanie zapomnieć mimo upływu lat. Obraz brytyjsko-amerykańskiej produkcji w reżyserii Toma Hoopera został zainspirowany życiem duńskiego malarza Einara Mogensa Wegenera. Einar, a właściwie to Lili Elbe zapisała się na kartach historii jako jedna z pierwszych transpłciowych kobiet, które przeszły udokumentowaną operację korekty płci. Proces ten był niezwykle bolesny, nie tylko fizycznie, ale i psychicznie. To właśnie wtedy dotarło do mnie, jak wiele cierpienia muszą znieść osoby uwięzione nie w swoim ciele. Lili Elbe odeszła 13 września 1931 roku, więc mogłoby się wydać, że w ciągu tych prawie stu lat świat nauczył się rozumieć, akceptować i wspierać takie osoby jak Ona. Można przecież bez wątpienia powiedzieć, że operacje zmieniające fizycznie płeć są du...

  Gdyby zapytać Bubkę, czy chce, aby napisano o niej jakąkolwiek książkę, powiedziałaby, że absolutnie nie. Kłamałaby. Czasami mówimy: ”Zrób wreszcie coś szalonego” albo „Wprowadź do swojego życia trochę koloru”, jednak większość z nas pozostaje przy dobrze znanych schematach. Zwykle wolimy powtarzać te same słowa, czynności i gesty, bo to daje nam poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji. Możemy marzyć o zmianie koloru włosów, podróżach, nauce języka obcego, czy wielu innych rzeczach, jednak brakuje tej ostatecznej kropki nad „i”, by podjąć kluczowe decyzje. Wygodniej jest za czymś tęsknić niż narażać się na zmiany, które poddadzą nas wielu próbom i Bóg jeden wie, jak by się mogły skończyć! Ze stagnacji może wyrwać nas już tylko cud albo przypadek. Właśnie o tym jest „Bubka”. Mało tego, założę się, że wszyscy nią jesteśmy po trochu. Lektura „Bubki” jest niezwykle zaskakującym przeżyciem. Początkowo nie byłam pewna, czy autorka ze mnie nie kpi, czy cała Jej opowieść nie jest...

Nie ma żadnych dowodów, że faktycznie jest czego szukać, za to są domysły, hipotezy, kolejne teorie i nowe tropy, co w zupełności starczy, aby rozpalić wyobraźnię i wabić kolejnych śmiałków, trochę jak El Dorado, Święty Graal czy skarb templariuszy. To nie jest moje pierwsze spotkanie z twórczością Joanny Parasiewicz, ponieważ wcześniej patronowałam Jej wyśmienitej powieści „Dziewczyna z sierocińca”. Są kwestie, które w kontakcie z tą prozą zaskakują i takie, które można uznać za konstans. Do tych drugich - niezmiennych i pewnych można zaliczyć umiejętność władania bardzo dobrą polszczyzną oraz pojemną wyobraźnię, dzięki której Parasiewicz potrafi nie tylko modelować różne światy i sylwetki, ale i czynić z nich coś więcej niż wielokrotnie powtarzane przez innych słowa utrwalone na papierze. W przekazie tej autorki jest coś subtelnego i ulotnego, co sprawia, że czas mija, a przesłanie zawarte w książce pozostaje w sercu. Zadziwia za to odwaga w sposobie realizacji pomys...

Literatura naśladuje doświadczenia życiowe - trwamy w napięciu, w dwuznacznych sytuacjach, które przez pół życia staramy się rozwikłać, i pewnie dopiero na łożu śmierci zdołamy poczuć, że w końcu wszystko to ma jakiś sens. Tymczasem dobry kryminał zawsze dostarcza nam poczucie spełnienia.   „Morderstwa w Somerset” to nie jest typowy współczesny kryminał napisany jedynie dla rozrywki, po który sięga się w najnudniejszych chwilach swojego życia, by zabić wlokący się czas. W tej powieści umiera za to coś innego, a mianowicie nasze przekonanie o tym, że w tym gatunku powiedziano już wszystko i teraz spacerujemy jedynie po dobrze utartych ścieżkach prowadzących do tych samych co zwykle wniosków i doskonale przećwiczonych rozwiązań. To wielopoziomowa konstrukcja- książka w książce błyszcząca inteligencją i tropami przeznaczonymi do rozwiązywania we własnym umyśle. Konia z rzędem temu, kto nie przegapi wszystkich niuansów i dyskretnych podpowiedzi! Nie jestem w stanie określić, ...

  Chyba każdy tego chce, prawda? Być jak wszyscy inni. Ale nikt nie jest jak wszyscy inni. To jedno nas łączy. „Żądło” jest powieścią, na którą czeka się miesiącami i której nie można zapomnieć długo po zakończeniu lektury ostatniego rozdziału, jednak bardzo trudno jest wskazać na czym dokładnie polega jej fenomen. Teoretycznie nie wyróżnia się niczym szczególnym. Opowiada o rodzinie - dwa plus dwa, wiodącej dostatnie życie w irlandzkiej posiadłości należącej do nich już od poprzedniego pokolenia. Jest pięknie, blisko natury, ale w obrębie najlepszych osiągnięć cywilizacji. Pani domu zamawia luksusowy stół zgodny z aktualną modą, a jej najbardziej skomplikowanym obowiązkiem jest uczestnictwo w zebraniach lokalnej społeczności, na których gromadzą się kobiety o podobnym statusie materialnym. Dzieci doskonale wpisują się w ten obrazek, a mąż prowadzi biznes odziedziczony po ojcu, który emeryturę postanowił spędzić w cieplejszym zakątku świata. Tak sytuacja wygląda z daleka, jedna...

Podczas ferii sięgnęłam po reportaż Anety Pawłowskiej-Krać „Głośnik w głowie”, wydany przez Wydawnictwo Czarne. Jako wierna czytelniczka tej oficyny zazwyczaj stawiam poprzeczkę wysoko, i choć pod względem czysto warsztatowym nie jest to pozycja idealna, uważam ją za lekturę przejmującą i niezwykle potrzebną. Autorka kreśli w niej bolesny obraz polskiej psychiatrii, oddając głos tym, którzy w starciu z bezdusznym, niewydolnym systemem zbyt często pozostają niesłyszani. Trudno i wręcz nie sposób oceniać samych historii pacjentów – są one zbyt intymne, poruszające i naznaczone osobistym cierpieniem, by poddawać je recenzenckiej miarze. Cennym dopełnieniem tych relacji jest całkiem rzetelne naświetlenie strony prawnej oraz analiza przygotowywanych reform; to spojrzenie na mechanizmy, które w teorii mają chronić, a w praktyce boleśnie zawodzą. Zgadzam się z głosami krytycznymi, choćby z serwisu Goodreads, wskazującymi na pewien chaos kompozycyjny czy zbyt skrótowe potraktowanie niektórych ...