W blasku słońca - Magdalena Kordel

 

 

Na lekturę najnowszej powieści Pani Magdaleny Kordel zdecydowałam się pod wpływem recenzji moich blogowych koleżanek. Joanna Wolf i Paulina Molicka napisały o niej w tak ciepły i zachęcający sposób, że postanowiłam przeczytać. Bardzo szybko zorientowałam się (opis na okładce), że Autorka jest niezwykle popularną pisarką i ma na koncie wiele czytelniczych hitów. Nie wiedziałam o tym.

„W blasku słońca” to książka przynosząca dobre sny. Czytając ją wyciszałam się przed zaśnięciem i nastrajałam pozytywnie do otaczającego mnie świata na kolejny dzień. Spokojna, przepełniona smakami, zapachami i kolorami opowieść o tym, że najważniejsi w naszym życiu są inni ludzie. Brzmi banalnie i tego właśnie obawiałam się sięgając po tę historię. Zapewniam jednak, że udało się uniknąć w tej opowieści skrótów i uproszczeń. Centralnym punktem są tu relacje między kobietami. Pozytywne, wspierające, chociaż nie zawsze idealne - tak samo jak w prawdziwym życiu. Największym atutem „W blasku słońca” są jednak genialnie wręcz skonstruowane dialogi. Jest ich całe mnóstwo, bo ta powieść wypełniona jest aż po same brzegi żywym językiem. Perspektywa bohaterek w różnym wieku sprawia, iż odnajdzie się w tej książce wiele kobiet zarówno młodszych jak i starszych. Żałoba, która zamienia się w stany depresyjne, brak sensu istnienia, utrata poczucia własnej wartości i samotność w związku nie wydają się tak bolesne, gdy akcja przenosi się do tętniącej energią Italii. Trudno w to uwierzyć, ale tło jakim jest przyroda potrafi swoją magnetyczną wręcz siłą przynieść ukojenie i ulgę. Czasami trzeba umieć dać sobie kolejną szansę, tak po prostu i wbrew wszystkiemu.

Odpowiada mi poczucie humoru Autorki. Scena w Paryżu, którą można było interpretować dwojako - zaręczyny lub wyjątkowo eleganckie rozstanie, sprawiła, że uśmiałam się serdecznie i szczerze. Dawno nic mnie tak nie rozbawiło.

„W blasku słońca” otwiera wiersz „Droga nie wybrana” Roberta Frosta i to on właśnie najlepiej podsumowuje tą ciepłą, promienną podróż do Włoch:


Dwie drogi; pojechałem tą mniej uczęszczaną-

Reszta wzięła się z tego, że to ją wybrałem”


Dodająca otuchy, dobrze napisana powieść obyczajowa, którą warto przeczytać.

Komentarze

  1. Mi odpowiada forma dialogów w książce, oczywiście jeśli jest coś poza nimi także. Jakoś wydaję mi się, że bardziej mogę się wczuć w daną postać. Życie pisze Nam różne scenariusze i jak czytam o innych to jakoś mniej przejmuję się tym co dzieję się wokół mnie. Warto czasem się oderwać.

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Bardzo dziękuję za komentarz:-) Takie książki są bardzo potrzebne w normalnym, codziennym życiu. Podnoszą na duchu i dodają wiary w ludzi. :-)

      Usuń

Publikowanie komentarza

Popularne posty z tego bloga

Miedziany listek - Emilia Kiereś

Kwadrans - Emilia Kiereś

Cenny motyw - Małgorzata Rogala

Na moment przed świtem & Ostatnia iskra nadziei - Magdalena Wala

Wiatr ze wschodu. Czas białych nocy - Maria Paszyńska

Kotka i Generał - Nino Haratischwili

Narzeczona z getta - Sabina Waszut. RECENZJA PRZEDPREMIEROWA

Enola Holmes. Tom 3. Sprawa złowieszczych bukietów - Nancy Springer

Winne miasto - Zofia Mąkosa