Deniwelacja - Remigiusz Mróz



Remigiusz Mróz jest z mojego punktu widzenia pisarzem szczególnym. Raz, że dba o kulturę słowa i jego prace są estetyczne i miłe w odbiorze, a dwa, że fantastycznie radzi sobie z budowaniem męskich bohaterów.
Trzeci plus to tło, które z biegiem czasu zaczyna mieć dla mnie niemałe znaczenie i na które zaczynam zwracać coraz większą uwagę. Góry wyrażone słowami tego pisarza budzą we mnie spokój i przyjemność płynącą z każdego przeczytanego słowa.
Przechodząc jednak do meritum stanowiącego niewątpliwie najważniejszą część mojej wypowiedzi tutaj, życzyłabym sobie, aby komisarz Forst zamilkł. Nie, nie rozumiem potrzeby kontynuacji tej historii, sądzę, że ostatnie słowo zostało już wypowiedziane i resztę wolałabym zostawić wyobraźni odbiorcy. Lepiej pozostawić po sobie niedosyt, a nie przesyt, który pojawił się już po pierwszych kilkunastu stronach.
Nie wiem, czy przeczytam kolejną, obiecaną w epilogu część, ponieważ nie chciałabym zaburzyć pozytywnego wspomnienia po bestii z Giewontu oraz jej świcie.
Polecam tylko tym, którzy nie boją się przedobrzyć.

Komentarze

Popularne posty z tego bloga

Nic o tobie nie wiem - Małgorzata Rogala

Gambit - Maciej Siembieda

Wiosenne przebudzenie. Duchy minionych lat - Joanna Jax

Wiatr ze wschodu. Czas białych nocy - Maria Paszyńska

Szalej - Monika Drzazgowska

Uczniowie Hippokratesa. Doktor Bogumił - Ałbena Grabowska

Czytelnicze podsumowanie roku 2020

Córka fałszerza - Joanna Jax

Na moment przed świtem & Ostatnia iskra nadziei - Magdalena Wala

Szepty z wyspy samotności - Magda Knedler